Teresa Pągowska

Teresa Pągowska (1926–2007) była jedną z najwybitniejszych polskich malarek XX wieku, czołową przedstawicielką nurtu nowej figuracji. Studiowała w Poznaniu pod kierunkiem Wacława Taranczewskiego. Przez lata była związana z uczelniami artystycznymi w Gdańsku, Łodzi oraz z warszawską ASP, gdzie w 1988 roku otrzymała tytuł profesora zwyczajnego.
Jej twórczość charakteryzuje się syntetycznym podejściem do postaci ludzkiej (głównie kobiecych aktów), którą często przedstawiała w sposób fragmentaryczny, na niemal pustych, monochromatycznych tłach. Łączyła subtelność koloru z ekspresyjną formą. Jej prace były prezentowane na prestiżowej wystawie „15 Polish Painters” w Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku (1961) oraz na Biennale Młodych w Paryżu. Należała do grup artystycznych takich jak Réalités Nouvelles.
Do jej znanych cykli i obrazów należą m.in. „Ms. Buddha”, „Błękitne mewy” oraz liczne kompozycje figuralne. Obecnie prace Pągowskiej znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie oraz w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki.