Waldemar Świerzy

Waldemar Świerzy (ur. 9 września 1931 w Katowicach, zm. 27 listopada 2013 w Warszawie[1]) – polski artysta plakatu, współtwórca polskiej szkoły plakatu. W latach 1947–1952 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (Wydział Grafiki w Katowicach). Malarstwa uczył się u prof. Rafała Pomorskiego, grafiki u prof. Józefa Mroszczaka. Po studiach przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę w dziale graficznym Wydawnictwa Artystyczno-Graficznego, licznymi teatrami i wydawnictwami książkowymi. Od 1965 zajął się pracą dydaktyczną w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu jako kierownik Pracowni Grafiki Projektowej. W 1987 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1994 objął pracownię plakatu na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 70. poświęcił się podróżom w celu propagowania nauki o plakacie.
Otrzymał wiele nagród za twórczość plastyczną, m.in. w 1959 otrzymał Grand Prix im. Toulouse-Lautreca na 1. Międzynarodowej Wystawie Plakatu Filmowego w Wersalu za plakat Czerwona Oberża, w 1962 na tej samej wystawie zdobył III nagrodę za plakat Dwa piętra szczęścia. W 1970 otrzymał I nagrodę Prix 10. Biennale de São Paulo. W 1975 i 1985 zdobył I nagrodę na Konkursie Plakatów Filmowych tygodnika „Hollywood Reporter” w Los Angeles (Ziemia obiecana i Psy wojny). W 1997 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.