Waldemar Świerzy – Cyganeria – La Boheme

Opis

Waldemar Swierzy – Cyganeria – La Boheme

Plakat muzyczny, Opera włoska
tytuł: Cyganeria – La Boheme
autor plakatu:
Swierzy Waldemar
autor: Puccini Giacomo
rok druku: 1991
format: B1
wymiary w cm. 67 x 93.5
wydawca: Teatr Wielki Warszawa
Plakat oryginalnie wydany w 1980 roku. Wznowienie repertuarowe z 1991 roku.

Ten plakat autorstwa Waldemara Świerzego to klasyczny przykład Polskiej Szkoły Plakatu. Został zaprojektowany w 1977 roku dla Teatru Wielkiego w Warszawie do opery Giacomo Pucciniego Cyganeria (oryg. La Bohème).
Świerzy był mistrzem operowania barwną plamą i ekspresją. W tym projekcie wykorzystał charakterystyczną dla siebie technikę malarstwa gestu (action painting). Sylwetka postaci jest „zbombardowana” kolorowymi kropkami i strużkami farby. Nadaje to kompozycji ogromną dynamikę i lekkość. Ciemna, niemal czarna sylwetka bohatera w wielkim kapeluszu mocno odcina się od sterylnego, białego tła. To sprawia, że plakat jest czytelny nawet z dużej odległości.
Plakat nie ilustruje konkretnej sceny z opery, ale oddaje jej nastrój – duch cyganerii. Feeria kolorowych plam symbolizuje artystyczny nieład, radość życia, kreatywność i wolność paryskiej bohemy. Mimo kolorowych akcentów, postać ma w sobie pewien smutek. Blada twarz i skulona sylwetka mogą nawiązywać do tragicznego wątku miłości Rudolfa i Mimi oraz ubóstwa, w jakim żyją bohaterowie. Szerokie rondo kapelusza to ikoniczny atrybut artysty-marzyciela z XIX-wiecznego Paryża.
Świerzy postawił tutaj na minimalizm literniczy. Napisy są proste, nowoczesne (krój bezszeryfowy) i umieszczone w lewym górnym rogu. Dzięki temu nie odciągają uwagi od warstwy malarskiej, pełniąc jedynie funkcję informacyjną. Waldemar Świerzy był jednym z tych twórców, którzy zmienili ulicę w galerię sztuki. Ten konkretny plakat do Cyganerii pokazuje jego ewolucję w stronę ekspresyjnego portretu, gdzie ważniejsze od detali anatomicznych są emocje i „wibracja” koloru. Świerzy często powtarzał, że plakat musi „krzyczeć” na przechodnia. Ten projekt robi to w sposób niezwykle elegancki – przyciąga wzrok energią koloru, by po chwili zatrzymać go melancholią spojrzenia namalowanej postaci.